Ethiopische Jacuzzi, huwelijk goedgekeurd en black label; good bye Addis!

Zaterdag ≠ uitslaapdag. Om half zes opgestaan zodat we om zes uur de 1e zouden zijn bij de overheids-spa, zeg maar het sportfondsenbad voor massages en jacuzi in Addis Abeba. De warme bronnen die Addis Abeba kent worden niet alleen gebruikt voor het vullen van het zwembad van het Sheraton hotel, maar ook voor diverse lokale spa’s. Aan het warme water wordt een geneeskrachtige werking toegeschreven en is qua temperatuur precies goed voor een lekker bad. Mijn behandeling begon met een bad inclusief handmatige jacuzi massage; met behulp van waterdruk wordt je van top tot teen met de waterstraal gemasseerd. Dit gevolgd door een gewone massage betekende een goede start van een laatste dag Addis Abeba. Alles geheel in Afrikaanse sferen, dus een krakkemikkig gebouw, alles lekker dicht op elkaar, en een paar gordijntjes tussen jou en de buurman/buurvrouw.  Aangezien deze spa staatseigendom is, zijn de prijzen er ook naar, lokale mensen betalen 1,20 Euro en voor ferangi’s (buitenlanders) is het tarief opgeschroefd tot bijna 4 Euro.

Daarna had Adera een familievergadering om een voorgenomen huwelijk goed te keuren. Ik heb eerst wat gewinkeld en een poging gedaan nog wat te filmen om daarna ook de familievergadering te bezoeken en mijn zegen over het huwelijk uit te spreken. Dat  was overigens niet echt nodig bruid en bruidegom waren het zelf ook al eens geworden, maar dat terzijde. Families hier zijn nogal groot, toen ik ging vragen wie nu precies een broer of zus van Adera was, bleek geen een van de aanwezigen aan die omschrijving te voldoen, maar betrof het wel allemaal ‘very close relatives’. Meer is me niet duidelijk geworden, wel dat Adera het ook een beetje gehad had met tradities als deze en ze als tijdsverspilling beschouwt. Uiteraard moest ik als bezoeker wat eten en drinken, waaronder het beruchte Kitfo (rauw gemalen vlees met kruiden en boter, zie plaatje), gelukkig hadden ze ook de gebraden variant, gezien mijn ervaringen hier met eten was dat wel zo’n veilige keuze.

Ook de middag heeft Adera me op sleeptouw genomen voor een lunch met allemaal ‘close relatives’; ditmaal van zijnvrouw, ook dit keer geen broers en zussen, maar hoe het dan wel zat  is me ook hier niet duidelijk geworden. Over gastvrijheid van de Ethiopiers niets dat lof, want overal ben je erg welkom en krijg je overvloedig te eten en te drinken. Zo ook hier; een goede maaltijd met naast het gevreesde Kitfo ook ‘raw meat’; rauw vlees dus.  Het rauwe rundvlees wordt in kleine stukjes gesneden en met een scherpe saus en kruiden zo opgegeten, dit is hier een delicatesse-snack. Een soort biefstuk maar dan helemaal niet gebakken zeg maar. Op straat zie je overigens overal slagerijen waar je de ‘raw meat’ kunt kopen. Deze slagerijen zien er wat anders uit dan ik gewend ben; niet met elk stukje koe/varken/.. in een eigen vakje zoals bij de keurslager, maar gewoon een halve uitgebeende koe op een soort wasrek (had ik maar een foto..). De slager snijdt op verzoek het stuk dat je aanwijst voor je af. Maar genoeg over het eten dat ik heb laten liggen, als toetje kwam het echte werk op tafel. Geheel in de stijl van het huis (enorm luxe, upperclass Ethiopië in de stijl van het Sheraton hotel) werd er een fles Black label opengetrokken en nog wat meer sterke drank aangerukt om de lunch te verteren. Het is dankzij mijn inmiddels ontwikkelde techniek om beleefd maar duidelijk ‘nee bedankt’ te kunnen zeggen dat de rest van de zaterdag niet in dranknevelen gehuld is geraakt. Zowel de heer des huizes, alsmede de vrouw des huizes vond dat we niks tekort mochten komen en streefde er naar de gehele fles te ledigen in onze glazen.

Oh ja, nog een aardige feitje over familie-life in Ethiopië, Adera vertelde me dat er op hun bruiloft er 1000 ( één met drie nullen)  gasten waren. Nu dacht ik gezegend te zijn met veel vrienden en familie enzovoortop onze bruiloft maar ik heb mijn meerdere gevonden… Ik vroeg of hij alle gasten kende, maar dat bleek  niet het geval, het bruidspaar wordt geacht aan beide families een aantal ‘wildcards’ voor de bruiloft uit te reiken zodat ook alle ‘close relatives’ van beide kanten uitgenodigd kunnen worden. Na twee week vraag ik me toch eventjes af hoeveel ik nu werkelijk van deze cultuur ben gaan begrijpen…

Anyway, terug naar het dagboek. Ik had al beschreven dat het verkeer hier lekker hectisch verloopt, ook gordels en andere veiligheidsmaatregelen worden hier iets minder serieus genomen. Zo zat Adera jr. jr.  (Abem 1,5 jaar oud) gezellig op schoot tijdens de autoritten. De vrijdagavond heb ik nog even met een Nederlandse familie die hier woont gegeten bij een grieks restaurant en ‘afgepilst’ met Adera in de buurt van mijn hotel. Morgen nog mijn laatste BIR’s kwijt zien te raken want meenemen is verboden: een kennis van Adera had ‘per ongeluk’ 10.000 BIR op zak op het vliegveld en bevindt zich nu in de bak. Ik hoop dat te voorkomen en zondagavond weer heel en gezond in koud en regenachtig Nederland aan te komen.

Tenslotte:  deze beleving zou niet mogelijk geweest zijn zonder steun van het thuisfront, thuis is (zonder weblog) mogelijk een nog grotere prestatie geleverd dan het opstellen van een marketingstrategie… Dat verdient absoluut respect, een bloemetje en meer, en ik zie er naar uit alles weer samen op te pakken.

Voor nu: het was me een waar genoegen deze weblog te schrijven, dank voor het volgen en de reacties! Ik ga het hier voorlopig hierbij zal laten, dus het wordt ‘Over en Sluiten‘.

Groet,

Maarten

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.